Κραγιόνδεν ήταν δημοφιλές μεταξύ των Πουριτανών μεταναστών στις Ηνωμένες Πολιτείες τον 18ο αιώνα. Οι γυναίκες που αγαπούσαν την ομορφιά έτριβαν τα χείλη τους με κορδέλες για να αυξήσουν τη ροζ απόχρωση τους όταν κανείς δεν τις κοιτούσε. Αυτή η κατάσταση έγινε δημοφιλής τον 19ο αιώνα.
Κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων των σουφραζετών στη Νέα Υόρκη το 1912, διάσημες φεμινίστριες έβαλαν κραγιόν, παρουσιάζοντάς το ως σύμβολο της γυναικείας απελευθέρωσης. Στις Ηνωμένες Πολιτείες τη δεκαετία του 1920, η δημοτικότητα των ταινιών οδήγησε επίσης στη δημοτικότητα του κραγιόν. Στη συνέχεια, η δημοτικότητα διαφόρων χρωμάτων κραγιόν θα επηρεαστεί από τους αστέρες του κινηματογράφου και θα οδηγήσει στην τάση.
Μετά το τέλος του πολέμου το 1950, οι ηθοποιοί διέδωσαν την ιδέα των χειλιών που έδειχναν πιο γεμάτα και ελκυστικά. Τη δεκαετία του 1960, λόγω της δημοτικότητας των κραγιόν σε ανοιχτόχρωμα χρώματα όπως το λευκό και το ασημί, χρησιμοποιήθηκαν λέπια ψαριού για να δημιουργήσουν ένα εφέ λάμψης. Όταν η ντίσκο ήταν δημοφιλής το 1970, το μωβ ήταν ένα δημοφιλές χρώμα κραγιόν και το χρώμα κραγιόν που προτιμούσαν οι πανκ ήταν το μαύρο. Μερικοί οπαδοί της Νέας Εποχής (New Ager) άρχισαν να εισάγουν φυσικά φυτικά συστατικά στο κραγιόν. Στα τέλη της δεκαετίας του 1990, βιταμίνες, βότανα, μπαχαρικά και άλλα υλικά προστέθηκαν στο κραγιόν σε μεγάλες ποσότητες. Μετά το 2000, η τάση ήταν να αναδεικνύεται η φυσική ομορφιά και τα χρώματα μαργαριταρένιο και ανοιχτό κόκκινο χρησιμοποιούνται πιο συχνά. Τα χρώματα δεν είναι υπερβολικά και τα χρώματα είναι φυσικά και λαμπερά.
Ώρα δημοσίευσης: 28 Μαρτίου 2024
